แค่นิยายเรื่อยๆ เปื่อยๆจ้า เพื่อนเราอยากอ่าน แต่เราไม่มีเวลาว่างส่งให้ทางเมลล์ + ขี้เกียจ
เลยจะมาอัพตามใจฉันในบอร์ดนี้แทน ฮ่าๆๆ
บทนำ : บทเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง
สวัสดีครับผู้อ่านทุกๆท่าน ก่อนที่จะกล่าวอะไรต่อไป กระผมก็ขอแนะนำตัวซักนิดหน่อยพอเป็นพิธีกันเสียก่อน โดยคงจะต้องเริ่มจากชื่อเสียงเรียงนามอันไพเราะว่าราเชน.... ราเชน วรเดชชัยยา หรือที่คนทั่วๆไปเรียกผมว่า เชน เด็กหนุ่มที่มีความใสซื่อทางอารมณ์ หน้าตา ความนึกคิด 100% เต็ม ชายชาติไทยแท้แน่นอนดังเดิมทั้งวงศ์ตระกูล ซึ่งแน่ละ นั้นคือสิ่งที่ผมรู้จนกระทั้งเมื่อ 10 วินาทีที่แล้ว
“อา ขออีกรอบได้ไหม” เสียงของผมที่มักดังด้วยความมั่นใจเอ่ยออกมาอย่างงงๆ พร้อมๆกับที่นิ้วมือของผมชูขึ้นมาหนึ่งนิ้วเป็นการประกอบ กับคนตรงหน้าที่ยิ้มหวานส่งมาให้
“ผมดีใจจังที่หาท่านพี่เจอจนได้” เสียงหวานๆตามหน้าตาดังมาอีกหน พร้อมกับผมรีพีซคำถามเดิม
“อีกรอบ”
“ผมคิดถึงท่านพี่ที่สุดเลยฮะ” เสียงหวานว่ามาอีกหนก่อนจะกระโดดกอดผมจนร่างของผมเซล้มโครมลงกับพื้นถนน ก็แน่ละคนที่บอกป่าวๆว่าเป็นน้องชายผมหน่ะสูง 180 อัพ แน่ๆแต่หน้ามันก็หวานสุดๆ เช่นกัน หลังจากที่ผมเรียบเรียงความคิดในหัวสมองได้เรียบร้อย ก็จัดการดันเจ้าคนกอดอยู่ออกก่อนจะหันซ้ายหันขวา
“ไหนวะ กล้อง ไหนวะรายการดาราจำเป็น เฮ้ย รึว่าเจ้าบอล มึง มึงแกล้งกูอีกแล้วใช่ไหมมม” เสียงแหกปากของผมดังขึ้นอย่างไม่อายใครหน้าไหนกลางสี่แยกตลาดสด ก่อนที่ผมจะลุกพรวดพลาดมองหาเจ้าของชื่อที่น่าจะหลบอยู่ตรงหลืบไหนซักหลืบ แต่มองจนทั่วก็ไม่เห็นใคร แถมเจ้าหน้าหวานก็นั่งอยู่กับพื้นมองผมตาแป๋ว
“ท่านพี่พูดอะไรผมไม่เข้าใจเลยฮะ” เสียงที่ดังมาอีกหนทำให้ผมขยับถอยๆๆๆ แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต โดยใช้เหรียญทองนักกีฬาวิ่งแข่ง 100 เมตรระดับประถมเป็นเดิมพัน
“พระเจ้าๆๆ ลูกช้างไม่เคยโดนอำอะไรน่ากลัวขนาดนี้ เด็กเปรตสูง 180 บอกว่าเป็นน้องลูกช้าง โอ มันช่างน่ากลัวเสียนี้ยิ่งกระไร สาธุๆ เลิกแล้วต่อกัน อย่ามาอำกันเล่นแบบนี้เลย เพี้ยงๆๆ” ผมพูดอย่างเสียขวัญพร้อมกับวิ่งไปตามทางที่ใช้กลับบ้าน หากแต่คำพูดนั้นกลับได้รับการตอบสนองด้วยเสียงหลอกหลอนที่ตามมาข้างๆกาย
“ท่านพี่จะขออะไรท่านลุงเหรอ ผมว่าท่านพี่ไปขอต่อหน้าดีกว่านะฮะ” ใช่ครับเจ้าหน้าหวานมัน เหาะตามมาบอกผมเลยทีเดียว เอ๋ เดี๋ยวนะ เมื่อกี่ผมว่ามันเหาะมาใช่ไหม ใช่ผมเหมือนจะบอกว่ามันเหาะมา เหาะแบบที่ขาไม่แตะพื้น คิดแล้วก็เบรกเอี้ยดมองดูให้ดีๆ ก่อนจะพบว่า เออ จริงแหะ ขามันไม่ติดพื้นวะ เมื่อเห็นชัดๆก็ยิ้มหวานให้มันก่อนจะ.....
โครมมมม!!!!
ใช่ครับ ผมกำลังเป็นลม เป็นลมครั้งแรกในชีวิต โดยทิ้งความคิดสุดท้ายไว้ว่า....ถ้าเป็นความฝันก็ตื่นเสียทีเถอะ..
..........